Oorspronkelijk werd ik gediagnosticeerd met Lupus
en ongeveer 4 jaar geleden, werd ik ook gediagnosticeerd met fibromyalgie.
Ik werd 16 jaar geleden gediagnosticeerd met de Lymeziekte
en 15 jaar geleden met MS.
I had vroeger veel hoofdproblemen, zoals hoofdpijn,
migraine, duizeligheid en dan ook maagproblemen
die ik voor een jaar of zo gehad heb en waarvan we niet zeker zijn van de oorzaak.
Al wat ik jullie ga vragen te doen vandaag is vertrouwen, geloven en overgeven.
Dit is geen westerse geneeskunde.
Dit is oosterse geneeskunde en gebedsgenezing.
Wat oosterse geneeskunde en gebedsgenezing in feite zeggen is dat
wij, als mensen, geleerd hebben ons vast te houden aan onze gevoelens
en daardoor creëren we dichtheid in ons lichaam.
Zaken die westerse geneeskunde heeft gelabeld
zoals kanker en fibromyalgie, ziekte van Crohn,
migraine, hoofdpijn, depressie en angst. Dat allemaal.
Ik ben gefascineerd door genezers en hoe onze gedachten en emoties
onze gezondheid beïnvloeden.
Nu, gebedsgenezers en geest-lichaam geneeskunde worden niet normaal beschouwd
maar wat voor mij niet normaal is, is hoeveel mensen ziek zijn tegenwoordig.
Ik bedoel, de mensen in deze kamer zijn mijn naaste familie en vrienden.
Ik ging van gezonde, gelukkige moeder
de beste dagen van mijn leven
naar compleet incapabel te zijn om voor mijn kind te kunnen zorgen.
Ik leef al een lange tijd met chronische pijn.
En, ik heb nog niet kunnen uitvissen hoe me goed te doen voelen.
Lijkt het niet dat zoveel mensen die je kent met een ziekte te maken hebben?
Ik heb het gevoel dat het veranderd is, van de Zes Niveaus van Kevin Bacon
naar één niveau van kanker.
Ik bedoel, is onze wereld en ons voedsel zo giftig geworden
dat ziekte onoverkomelijk is?
Ik heb ook het gevoel dat bijna elke tv reclame voor medicijnen is
die in ons de angst aanwakkeren dat onze lichamen ons falen.
...een glimmend veld.
Toen ik een kind was, los van slecht te zijn in turnen,
herinner ik me hoe magisch het was dat wanneer je een snee had
het enige wat je deed was de wonde proper maken en het vergeten.
Het heelde, helemaal vanzelf.
Het is alsof we vergeten zijn hoe intelligent het lichaam is.
Sinds ik naar allerlei soorten genezers en dokters ben geweest de laatste 20 jaar,
heb ik persoonlijk ervaren hoe mijn gedachten,
geloof en emoties mijn gezondheid beïnvloeden.
Ik ben ervan overtuigd dat we meer genees- kracht hebben dan ze ons deden geloven.
Je hoeft me niet te geloven.
Ik ga erop uit en ga spreken met enkele vooraanstaande wetenschappers,
dokters en leraren op het gebied van geest-lichaam geneeskunde.
Dit om met jullie te delen wat mogelijk is als het gaat om genezing.
Het is niet enkel dat ziekte in het hoofd begint,
maar dat alles in het hoofd begint.
Het lichaam heeft de capaciteit om te genezen dat me nooit verteld was
als geneeskundestudent of als arts.
De geest-lichaam emoties, relatie, zintuig -lijke ervaringen, geluid, tast en zicht.
Al die zintuigen zijn vensters naar onze innerlijke apotheker.
Je moet tot de hoofdoorzaak van je ziekte geraken
als je vrijheid wil vinden.
Dus als ik mijn perceptie verander,
mijn geest, mijn geloof over leven verander
dan verander ik de signalen die binnen komen en de cel functie aanpassen.
Tonische gedachten produceren tonische chemicaliën.
Giftige gedachten produceren giftige chemicaliën.
Maar hoe diep kunnen we onze lichamen of de lichamen van onze dierbaren
beïnvloeden met betrekking tot genezing? Of het hiernamaals?
Onze lichamen, hoeveel invloed hebben we werkelijk?
GENEES
Om wakker te worden moeten sommigen onder ons wakker geschud worden.
In 1986 werd ik wakker geschud.
Ik zat in een triatlon in Palm Springs, Californië.
Ik was net bezig met het fietsdeel van de wedstrijd.
Toen ik bij een kruispunt kwam
en een bocht nam,
werd ik langs achter geraakt door een Bronco met vierwielaandrijving
die bijna 90 km per uur reed
en me van mijn fiets katapulteerde.
De compressiekracht verbrijzelde zes wervels in mijn ruggengraat.
De prognose was dat ik waarschijnlijk nooit meer zou kunnen lopen
en dat ik de radicale Harrington implantaat operatie nodig had.
Als dit iemand anders was geweest,
zou ik aangeraden hebben de operatie te doen.
Maar nee, het ging over mezelf.
Ik besloot het hospitaal te verlaten.
Ik had een enkele gedachte en die was dat
de kracht die dit lichaam maakte, het lichaam geneest.
Ik bleef er maar over denken omdat ik wist
dat er een intelligent wezen is dat ons leven geeft,
dat ons hart doet blijven kloppen en ons voedsel verteert.
Dus besloot ik om contact te zoeken met dit intelligent wezen
en ik zou het een plan geven. Een model, een ontwerp.
En wanneer ik blij was met mijn creatie, zou ik die overgeven
aan een grotere geest, omdat die veel beter weet
hoe te genezen dan ik.
Het tweede dat ik zei was
"Ik ga geen enkele gedachte mijn bewustzijn laten ontglippen"
"die ik niet wil ervaren."
Zo begon ik
mijn ruggengraat wervel per wervel te reconstrueren.
Toen begon ik na te denken over een leven in een rolstoel.
Voor zes weken onderging ik de zwartste nachten.
Omdat ik mijn geest niet kon laten doen wat ik het wou laten doen.
En het duurde ongeveer drie uur
om met mijn ogen dicht elke wervel te reconstrueren
en opnieuw te beginnen elke keer ik mijn aandacht verloor.
Op het einde van de zes weken, ging ik doorheen het hele proces
zonder mijn aandacht te verliezen
en het voelde alsof ik een tennisbal perfect wist te slaan.
Er was iets dat klikte. Het klikte in mij.
Ik begon aanzienlijke veranderingen in mijn lichaam op te merken.
Mijn motoriek begon terug te komen en mijn lichaam dramatisch te veranderen
en ik was terug op mijn voeten in 10 weken,
terug aan het trainen in 12 weken
en ik had met mezelf afgesproken dat
als ik ooit terug zou kunnen lopen, ik de rest van mijn leven
de geest-lichaam connectie en geest over materie zou bestuderen.
En dat is wat ik aan het doen ben sinds 1986.
De beste wetenschap van onze tijd toont nu aan dat elk orgaan in ons lichaam
onder de juiste omstandigheden de capaciteit heeft zichzelf te genezen.
Zelfs de organen die ons verteld werden dat niet mogelijk waren.
Dus ruggengraatweefsel, hersenweefsel, hartweefsel, pancreasweefsel
en prostaatweefsel. Al die organen zijn in werkelijkheid ontworpen
om zichzelf te herstellen en genezen onder de juiste omstandigheden
en de juiste omgeving.
Wat zijn die omstandigheden? Dat is de vraag.
Sommigen hebben met omgeving te maken, zoals water en lucht.
Of zelfs de kwaliteit van ons voedsel.
Sommigen zijn kunnen chemisch zijn, de supplementen die we opnemen.
En anderen zijn kruidenproducten die onze voorouders met groot succes
begrepen en gebruikten om hun lichamen te genezen lang voor moderne geneeskunde.
Ik denk dat die interessant zijn.
Wat me echt fascineert is de innerlijke omgeving.
Dat is een omgeving waar
de Boeddha ons zo welbespraakt over sprak.
En de Boeddha zei: "Elke man en vrouw zijn de architect"
"van hun eigen genezing en lot."
Er is een natuurlijke intelligentie die de cellen leidt
van embryo tot een baby. Er is een natuurlijke intelligentie die
een eikel tot een eik leidt.
Er is een natuurlijke intelligentie die de planeet rond de zon laat draaien.
We zouden niet kunnen geëvolueerd hebben zonder een mechanisme
dat ons toelaat een klap te krijgen.
En dat is wat ziekte is, dat is wat letsel is. Je kreeg een klap.
Maar het immuunsysteem is de manier waarop het lichaam corrigeert.
En die intelligentie die ons leven geeft,
dat ons hart doet blijven kloppen en ons voedsel verteert,
dat door ons autonome zenuwstelsel loopt,
dat is de grootste genezer in de wereld. Al dat we moeten doen, is uit de weg gaan.
Ik was altijd supergezond.
Mijn leven was simpelweg een reis naar genezing en gezondheid.
Ik studeerde acupunctuur en yoga. Ik at heel gezond,
grotendeels vegetarisch, en waarschijnlijk 40% rauw.
Maar ik had heel veel last van stress.
Ik verhuisde en was in een slecht huwelijk.
Mijn moeder stierf. Dat was waarschijnlijk het zwaarste. Ze stierf van kanker.
Vrijwel de hele fundering was geschokt.
Maar, weet je, ik bleef altijd positief
dus bleef ik yoga doen en fietsen en ik dacht dat alles goed was.
Maar ik wist dat er fysisch wat mis was met mij
omdat ik vaak hoofdpijn kreeg en me misselijk voelde.
Dus ging ik drie keer in een jaar naar de dokter
en elke keer gaf hij me een andere test. Hij zei: "Alles is in orde."
De derde keer zei ik hem dat ik veel pijn had,
dat er een soort stekende pijn was hier ergens.
Het was ergens rond einde van mijn dikke darm en in buurt van mijn rectum.
Dus deed hij een sigmoïdoscopie, en daar was het.
Eerst dachten ze dat het fase 2 of 3 was, dan natuurlijk
is het eerste wat ze doen, je naar een PET scan sturen
en die toonde dat het in verschillende plaatsen was
en het was ook in mijn lever.
Het was dus fase vier. Dat was een schok.
Ik had nooit gehoord van iemand die fase vier had overleefd.
Elizabeth haar verhaal raakte me omdat ze me doet denken aan mezelf.
Ze was gezond, trainde end deed yoga. Ze deed precies alles goed.
En toch wordt ze op een dag wakker met een kanker in fase vier.
Zijn we aan de genade overgeleverd van een of ander willekeurig lot?
Of is er iets anders aan de hand waarvan we niet op de hoogte zijn?
Ik heb al 35 jaar een praktijk
en ik heb heel wat patiënten en gekke dingen gezien.
En ik ben elke week meer en meer overtuigd dat
de ultieme oorzaak van ziekte stress is.
Negentig percent van de ziektes die mensen bij dokter brengen zijn stressgerelateerd.
Ze vertrekken met antidepressiva. Ze vertrekken met eender welk medicijn.
We hebben drie soorten van stress. Er is fysische stress, zoals
ongevallen, letsels, vallen en trauma's.
Er is chemische stress, zoals bacteriën en virussen, hormonen en voedsel,
zware metalen, katers en bloedsuikerspiegels.
En dan is er nog emotionele stress. Dat zijn familietragedies of verlies,
je weet wel, werk, financiën.
All die dingen brengen ons brein en lichaam in disbalans.
Wanneer je in gevaar bent, refereerden we daarnaar toen ik nog op school zat
als het adrenalinesysteem activeren. Vechten of vluchten.
Als je achterna gezeten wordt door een sabeltandtijger, hoeveel energie
wil je vrijmaken om weg te rennen van die tijger?
Ik hoop dat je het antwoord kent, het is dat je 100%
van die energie wil om weg te rennen van die tijger.
Eeuwen, millennia geleden, was dat misschien toepasselijk
omdat er letterlijk een mogelijk levensbedreigende situatie kon zijn
met een wild dier, bijvoorbeeld.
Maar nu is het je partner.
Of je baas, weet je. Of het is de huur, te betalen in een week.
En toch reageert het systeem op dezelfde manier
alsof het een levensbedreigende situatie is.
Dus je laat nog altijd cortisone vrij.
Je laat nog altijd adrenaline en noradrenaline vrij in je systeem.
En als je die 'vechten of vluchten' reactie laat voortduren
ga je per definitie de hulpbronnen mobiliseren van je buik,
van je eliminatie- en immuunsysteem,
en van je hogere breincentra.
Om al die energie in je spieren te steken zodat je voor je leven kan vechten.
Dat betekent dat je geheugen niet zo goed werkt,
en dat je concentratie gaat dalen.
Je kan niet fatsoenlijk je voedsel verteren, noch gifstoffen verwijderen.
En je immuunsysteem is aangetast.
Chronisch, de hele tijd.
Stresshormonen belemmeren je immuunsysteem. Hoe doeltreffend?
Wanneer dokters een orgaan willen transplanteren van persoon A naar B,
willen ze een hart, een nier of een long transplanteren.
De dokter geeft de patiënt stresshormonen en gaat dan
de organen transplanteren. Waarom?
Eens het orgaan is geplaatst, worden het vreemde orgaan
en het immuunsysteem dan stopgezet door die stresshormonen,
zodat ik het vreemde orgaan niet ga weigeren.
Helaas is stress in de wereld van vandaag 24/7-365 aanwezig.
Het geeft nooit op.
Goedenavond. Net voor het lente- en zomerseizoen begint,
hebben we een ontnuchterende update over Zika vandaag.
Bedankt, New York.
Het nettoresultaat is ziekte en ziekte. Dat is het enige gevolg
dat van de chemie van angst komt. Kijk naar de wereld van vandaag:
ISIS' zogenaamde kalifaat wordt aangevallen.
Dow Jones verloor nogmaals 260 punten.
Nieuwe tegenslagen voor Amerikanen en hun pensioenen.
In het begin dacht ik dat het misschien
een soort reactie was, netelroos of iets anders huidgerelateerd.
Dan begon het te veranderen, erger en erger te worden en kreeg ik
een massieve uitbraak, met builen en netelroos. Toen begon het
zich een beetje te verspreiden naar mijn oren en mijn hoofd.
Toen begon ik meer te flippen en te denken: Oké,
misschien is het iets serieuzer
dan wat ik dacht wat het was, met alleen maar, weet je,
tropische zalf erop te doen.
En ik denk dat wat het echt uitlokte was misschien anderhalf jaar geleden.
Het was in het midden van de nacht, ik werd wakker maar kon me niet bewegen.
Mijn rechterkant was verlamd.
Dus ik flipte even.
Ik dacht dat ik een hartaanval had, of dat iets aan het gebeuren was.
Uiteindelijk begon ik weer wat te prikkelingen te voelen
en rolde ik uit bed.
Sinds dat moment, ongeveer anderhalf jaar geleden, is wanneer ik begon
naar de dermatoloog te gaan, de neuroloog
en allergie specialisten.
Ze blijven zeggen: "Het is auto-immuniteitsgerelateerd."
"De biopsieën tonen bindweefselaandoeningen,"
"dus weten we dat het te maken heeft auto-immuniteit."
Geef me al deze literatuur, al die verschillende medicijnen.
Maar ze klinken zo eng, ik wil ze niet nemen.
Het veroorzaakt blindheid en hartziekten en
nog vele andere bijeffecten.
Het is zo frustrerend dat niemand weet hoe je te helpen, niet waar?
Nou, weet je, soms ben ik dankbaar dat het niet iets erger is.
Maar tegelijkertijd, weet je, dagelijks leven gaat verder. Ik moet werken,
en ik heb kinderen. Ik heb andere verantwoordelijkheden en
dan moet ik nog eens naar de dokter gaan vijfmaal per week.
Het begint me te ontmoedigen. Het is heel vermoeiend.
-Ja. -Ik ben echt zo moe.
Wijwater
Jezus, zorg voor mijn mama.
Ik hoop dat haar vlekken weggaan.
Ik doe er altijd wijwater op. Amen.
Mijn kleintje gaat naar een privé-school en ze bidt constant.
Dan zegt ze: "Mama, ik heb gebeden vandaag dat je vlekken weggaan."
Dus zei ik tegen haar:
"Iemand van mama's werk, herinner je Kelly?"
"Nou, zij gaat mama helpen."
Dan zegt ze: "Kijk, God gaat mama helpen.
Zo lief dat ik begon te wenen.
Oh mijn god.
En ik zei: "Oh, yeah!"
Zie, soms zijn dingen zoals ze moeten zijn, niet?
Dingen die in je leven komen voor een bepaald doel.
-Wie had dat gedacht? -Ja.
Het is gek hoe het universum werkt.
Eva bracht me contracten op kantoor om te tekenen.
En excuseerde zich voor wat uitslag op haar hand.
Toen pas ontdekte ik dat drie jaar lang
ze aan het vechten was met deze mysterieuze ziekte.
Dus wil ik haar in contact brengen met een aantal holistische beoefenaars
waarmee ik gewerkt heb. Om te zien of zij tot een antwoord konden komen
en haar kunnen helpen. We zullen zien wat werkt en wat er niet werkt.
Hopelijk komen ze erachter.
We zitten nu al bijna drie eeuwen in een mentaliteit over geneeskunde
gebaseerd op het werk van Descartes en zelfs Newton
en Darwin. Weet je, dit idee dat onze symptomen betekeningsloos zijn,
dat ons lichaam een machine is.
Het is vol met organen met knoppen en hendels die aangepast dienen te worden
en dat je niet hier bent voor een betekenisvol bestaan.
Weet je, je bent hier om te leven en overleven tot je dood gaat.
Geneeskunde, afkomstig van Newton's fysica
kijkt naar het lichaam als een fysisch instrument
en als er iets mis mee is, is dat een gevolg van een probleem
in de mechaniek van een fysische machine.
Ik zeg, nou, dat is heel leuk tot 1925.
In 1925 kwam een nieuwe fysica op de proppen: Kwantumfysica.
Wat is de relevantie van kwantumfysica?
Nou, het zegt dat een onzichtbare energie bestond
die we niet kennen en waar we zelfs niet over praten in geneeskunde
omdat het enkel een fysisch lichaam is? Het blijkt
dat onze perceptie van het fysische een illusie is.
Er is niets fysisch. Het is allemaal energie.
Als je in eender welk deel van je lichaam met een microscoop kijkt,
laten we zeggen je hand, en je kijkt in je hand, dan vind je cellen.
Kijk je in de cellen, dan krijg je je DNA in het midden van de cel.
Kijk in je DNA, dan vind je atomen.
Kijk je in de atomen, dan is er niks meer.
Nou, er zijn protonen, neutronen en elektronen, maar wat ongelooflijk is
dat in een atoom 99.9999999999999% lege ruimte is.
Als een proton een appel was, de grootte van een appel had
zou de dichtstbijzijnde elektron zo groot als een korrel zout zijn.
En het zou twee kilometer weg zijn.
Nu dat is hoeveel ruimte je zou krijgen, simpele pi r tot de tweede macht.
De deeltjes zelf, die komen in essentie voort
uit wat ze het kwantumveld noemen.
Uiteindelijk, kan je deeltjes zien
als energiegolven. Gewoon laterale energie-vibraties.
En ik denk dat het je geest weerhoudt van te denken
dat iets schijnbaar solide en permanent is.
Dus misschien kan iets veranderen en genezen worden.
Heel lang geleden was het woord 'geest' wat?
Onzichtbare, bewegende krachten die de fysische wereld beïnvloedden.
Kwantumfysica neemt ons terug naar een tijd waar
de onzichtbare krachten die we hebben genegeerd in geneeskunde
de primaire krachten blijken te zijn die alles controleren.
En ik zei, nou, wat bevatten ze?
Geest, bewustzijn en,
als je wil terugkomen naar de opperkracht over onze biologie,
gedachten. De onzichtbare energie van onze geest
die niet alleen ons lichaam vormt, maar ook onze relatie met de wereld
waarin we leven.
Twee februari 2006 zou de laatste dag van mijn leven moeten geweest zijn.
Ik had lymfeklierkanker, die vier jaar voordien begonnen was
met een knobbel in mijn nek.
Ik had tumoren, sommige zo groot als citroenen
van de onderkant van mijn schedel rondom mijn nek,
onder mijn armen, in mijn borst en helemaal beneden tot mijn onderbuik.
Ik was zo zwak dat mijn organen één voor één het opgaven.
Ik geraakte in een coma
en de dokters vertelden mijn familie dat dit mijn laatste uren waren.
Ik ging een wereld binnen,
waar ik mijn overleden vader gewaar werd.
Als kind hadden mijn vader en ik een zeer turbulente relatie.
Ik bleef altijd achter met dit gevoel dat ik hem teleur stelde.
Dat ik niet de dochter was geweest, die hij wou dat ik was.
En daar was ik dan, met hem in die andere wereld.
En al wat ik van hem en voor hem voelde was pure, onvoorwaardelijke liefde.
Hij veroordeelde me niet voor eender wat ik gedaan had.
Het was alsof ik een staat had bereikt van volledige helderheid.
En in die staat van helderheid, begreep ik waarom ik kanker had.
Ik begreep dat elke beslissing
en elke keuze die ik gemaakt had in mijn leven uit angst waren voortgekomen.
Nu dat ik dit wist, realiseerde ik dat als ik koos terug naar mijn lichaam te gaan
ik zou genezen.
Het was in die momenten dat ik mezelf uit de coma voelde geraken.
In een week, konden de dokters zien dat de tumoren
sneller weggingen dan ze ooit gezien hadden.
Na vijf weken was ik fysiek sterker
en ze konden geen spoor van kanker meer vinden in mijn lichaam.
Dus lieten ze me thuis gaan en mijn leven kankervrij leven.
Anita's verhaal is het krachtigste voorbeeld of wat er allemaal mogelijk is
met het menselijk lichaam.
Zij is het bewijs dat hoe ver weg het lichaam ook lijkt te zijn,
het mogelijk is voor weefsels en functies om te regenereren en te herstellen.
Zij heeft haar kijk op het leven dramatisch omgeslagen.
Van een leven in angst tot één van liefde. Dat is alles.
Haar lichaam antwoordde en genas.
Maar is zij een willekeurig mirakel of kunnen we onderzoeken wat er gebeurde
zodat meer mensen deze omslag kunnen maken.
Ik ben radicale remissie al meer dan 10 jaar aan het onderzoeken.
Het begon met een tocht rond de wereld om
overlevenden van radicale remissie uit verschillende landen te interviewen.
Sinds dan heb ik meer dan 1500 van die gevallen geanalyseerd.
En heb ik meer dan 250 diepgaande interviews afgelegd.
Dit waren mensen van alle lagen van de bevolking.
Er zijn radicale remissies
van elk type kanker geverifieerd en gemeld.
Mensen met pancreaskanker, met fase vier longkanker
en met een grote hersentumor, die als inoperabel beschouwd worden.
Er zijn voorbeelden van mensen die daarvan genezen zijn.
Ik heb 75 verschillende zaken ontdekt
dat deze mensen gedaan hebben om proberen beter te worden.
Maar niet iedereen gebruikt al die 75 factoren.
Hoewel, wanneer ik naar de data keek, ze gebruikten allemaal deze negen.
Slechts twee zijn fysisch.
RADICAAL JE DIEET VERANDEREN MET KRUIDEN EN SUPPLEMENTEN
De rest zijn mentaal, emotioneel en spiritueel.
En dat raakte me vol in het gezicht.
Er is echt een manier om het immuunsysteem te activeren
met je mentale emotionele werk.
En natuurlijk is er heel wat wetenschap daarachter.
Betekent het dat we allemaal gaan genezen morgen?
Nee, maar het betekent dat ze het verdienen om onderzocht te worden
en dat er iets ongelooflijks is voor ons om te leren.
Ik geloofde echt dat perfecte gezondheid maar één voorschrift van ons af was.
En het was pas negen maanden na mijn zwangerschap
dat ik mijn eerste diagnose kreeg.
Ik werd gediagnosticeerd met de ziekte van Hashimoto.
Ik had symptomen zoals hersenmist, vergeetachtigheid en intense vermoeidheid.
En weet je, ik was totaal mezelf niet. Maar ik was een nieuwe moeder natuurlijk.
Dus het is gemakkelijk om die symptomen te verwerpen.
Ik had dat gevoel opnieuw,
dat ik geen medicijnen wil nemen voor de rest van mijn leven.
Er moet een oplossing zijn, niet? Een andere optie.
Dus ging ik naar een natuurdokter, wat niet mijn gewoonte was.
Ik was aangeleerd om alternatieve geneeskunde te verwerpen
als een last. Het was een last om
echte geneeskunde te legitimeren, niet?
Ik ging er naartoe omdat ik wist dat conventionele geneeskunde
me niks te bieden had. En ik wist dat er geen kans was om van mijn
chronische ziekte af te raken als ik verder ging met mijn conventionele dokter.
Dus, natuurlijk, kreeg ik de ziekte in zes maanden in remissie,
wat in feite een levenslange, chronische ziekte zou moeten zijn.
En ik hees een hele hoop rode vlaggen
waar ik zei dat ik nooit geleerd had dat
voeding te maken had met gezondheid.
PILLEN
Open je kleine mond.
We hebben een zorgsysteem, waarin dokters en verzekeringsmaatschappijen
in feite enkel de symptomen behandelen en niet echt tot de hoofdoorzaken geraken.
En in veel gevallen niet bezig zijn met de persoon als geheel.
Ze zijn bezig met het symptoom, zodat we een medicijn kunnen geven
dat dan een bijeffect heeft en zo blijft het voortduren.
Meer giftigheid, meer giftigheid. Meer ziekte, meer slechte gezondheid.
Conventionele geneeskunde, vast in een oud geloofssysteem,
opgesloten in de oorzaak van ziekte
en hangt vast aan onze genen en onze biochemie.
Daarom is de farmaceutische industrie de grote redder. Waarom?
Omdat zij de chemie niet maken die ons terug kan doen genezen.
Het blijkt dat dit volledig fout is.
Er zijn zo weinig ziektes die daadwerkelijk organisch zijn.
In feite heeft 100% van diabetes type 2 niks te maken met genen
en alles met levensstijl.
90% of meer van cardiovasculaire ziektes hebben organisch gezien niks mis
met het individu. Het is enkel een gevolg van hoe we omgaan met stress.
Wat ga ik doen?
Hallo. Hallo.
Betekent dit dat alle medicijnen negatief zijn? Absoluut niet het geval.
Medicijnen doen wonderen met letsels.
Als ik me fysiek pijn doe, als ik in een auto-ongeluk geraak
en mijn darmen eruit liggen, zend me dan niet naar een chiropractor.
Ik heb dan geen massagetherapeut nodig en homeopathie gaat niet echt helpen.
Ik wil een chirurg.
Medicijnen zijn nuttig. Farmaceutische medicijnen, therapeutische interventies,
operaties etc. zijn nuttig.
Ik zou zeggen voor misschien 10% acute ziektes.
Verder, als je een chronische ziekte hebt, maakt niet uit welke:
kanker, hartziekte of terminale ziekte.
Gebruik dan een holistische aanpak, dat betekent alles van geest, lichaam, emoties
energiegenezing, zelfs afstandsgenezing, alles dat je ervaring
van geest, lichaam en emoties beïnvloedt.
Dus met noodgevallen en acute ziektes zoals verwondingen of infecties
hebben we een snelle oplossing nodig. Gelukkig is er levensreddende technologie
Maar met chronische ziektes die zijn geleidelijk gegroeid
en de snelle oplossing werkt hier niet.
We moeten tot de hoofdoorzaak komen als we een verschil willen maken.
Ik ga spreken met een man die duizenden mensen daarmee heeft geholpen.
Hij gebruikt, wel, een andere soort van diagnostische technologie.
Hier, doe een beetje van dit, wacht even.
Ik dacht dat je hartruis had voordien, maar het ziet er goed uit.
Het begon allemaal toen ik vier was. Ik werd wakker met een stem: Spirit.
Deze stem sprak tot me net zoals iemand anders tegen jou
zou praten of als je iemand hoort praten of als jij aan het praten bent met iemand.
Dus het is in realtime. Toen die avond met mijn familie
allemaal rond de tafel verscheen Spirit en vroeg me recht te staan.
Ik stond recht, wandelde naar mijn grootmoeder toe. Toen nam Spirit mijn hand
en plaatste ik die op grootmoeders borst en Spirit zei: "Zeg longkanker."
Zeg dat grootmoeder longkanker heeft. Grootmoeder heeft longkanker.
Enkele weken later brachten ze haar in uit nieuwsgierigheid en omdat
het ons niet met rust liet. We konden het niet vergeten.
En ze had longkanker. Dat is hoe het begon.
Je onderrug is niet zo goed als het zou moeten zijn. Ga je naar een chiropractor?
Wekelijks.
-Wekelijks? Oké. -Ja.
Dus je bent werkt eraan.
Ik voel alsof ik een kramp heb die hier zit.
-Ja, dat is van L3 tot L4. -Ja.
Oké, maar dat is goed. Ik vind dit leuk omdat jij heel gezond bent.
Het breekt mijn hart als er iemand een serieus probleem heeft.
Hoe overtuig je de sceptici om je te geloven?
Het is niet echt een probleem en ik kom er niet zoveel tegen.
Eigenlijk, om je de waarheid te zeggen, ik ben zeker dat er veel zijn.
Maar, weet je, wanneer je hiermee bezig bent, als je mensen wil helpen
als je hun antwoorden wil geven en mensen lijden daarbuiten
en ze hebben chronische ziektes en de antwoorden zijn niet voorhanden
dan gaat het niet om sceptici. Het gaat daar niet over.
Het gaat over een persoon's beterschap, het gaat over een persoon die geneest.
Het gaat over wat zij nodig hebben, dat is de focus.
Dus ik hou me niet echt bezig met sceptici.
Praat wat over deze chronische mysterieuze ziektes
die dokters auto-immuunziekten noemen.
De reden dat we ze auto-immuun noemen is dat we de oorzaak van de symptomen
of de ziekte die zich voltrekt niet kennen.
Kijk naar psoriasis en eczeem. Oorzaak onbekend.
MS, oorzaak onbekend. Fibromyalgie, oorzaak onbekend.
Reumatoïde artritis, oorzaak onbekend. Wat er aan het gebeuren is,
is dat er een ziektekiem aan het werk is. er is iets dat het probleem veroorzaakt.
Een gifstof of een ziektekiem. Dat is wat de symptomen veroorzaakt.
Het lichaam probeert je ervoor te beschermen. De sleutel tot ervan afraken
is weten hoe bepaalde dingen te gebruiken zoals kruiden, bepaald etenswaren.
Wat het belangrijkste is, is voedsel. Om te weten hoe het af te sterven.
Gifstoffen en ziektekiemen aanpakken met dieet en kruiden
is heel belangrijk voor me.
Naar de natuur en voedsel toe draaien als medicijn is wat heel oude beschavingen
al duizenden jaren succesvol hebben gedaan.
Ik weet dat toen ik mijn dieet verbeterde, het niet enkel een positief effect had op
mijn fysieke gezondheid maar ook op mijn mentale gezondheid.
Dit is waarom ik dacht dat een diëtist zien een goed begin zou zijn voor Eva.
Eva heeft een hele hoop symptomen.
Iets dat vooral opviel toen ik haar bloedlabo bekeek,
was dat ze een zware ontsteking heeft. Chronische ontsteking.
We hebben letterlijk triljoenen bacteriële goede microbes in ons lichaam.
We hebben zelfs meer bacteriën in ons lichaam dan menselijke cellen.
En de meerderheid bevindt zich in onze darmen.
En het microbium is zoals een klein universum dat in onze darmen zit
dat ons constant aan het reinigen is, immuniteit stimuleert, vitaminen opbouwt
en ziektekiemen uit ons systeem houdt.
Dus als iemand's micorbium afsterft voor eender welke redenen
zoals een slecht dieet, stress, medicatie
dan kun je genoeg van dat microbium vernietigen zodat de darmwand
begint gewond te raken.
Als je darmwand begint gaten te krijgen
dan geraakt afval in je bloedstroom dat dan overal in lichaam kan geraken.
De oplossing is om dat te verwijderen. We moeten slechte dingen verwijderen, niet?
Verbeter het dieet en je krijgt haar genezen.
We gaan deze week beginnen haar op dieet te zetten.
Het plantaardige natuurvoedingsdieet is grotendeels onbewerkt
plantaardig voedsel. Wat betekent dat? Dat betekent groenten en fruit,
granen en peulvruchten. Al die voedingsmiddelen die
vol voedingswaarden zitten.
Dus als we je immuunsysteem kunnen stimuleren, moet je de slechte dingen
die je je dagelijks aandoet verwijderen. Je geneest veel sneller dan
het duurde om ziek te worden. Dat is de schoonheid van genezing.
In de laatste tien jaar of meer, heeft de hoeveelheid onderzoek,
die in wetenschappelijke bladen is gepubliceerd, ontegensprekelijk getoond
dat er zoiets is als de geest-lichaam connectie.
Ik bedoel, denken, geloven, emoties veroorzaken allemaal substantiële
chemische, fysiologische en biologische veranderingen doorheen het lichaam.
Ik vind het geweldig dat we zo'n grote overgang gemaakt hebben
in de laatste tien, twintig jaar. Van bedenkelijke geest-lichaam connectie
tot hard, feitelijk wetenschappelijk bewijs.
Ik heb een doctoraat in organische chemie.
Nee, het heeft niks te maken met organisch voedsel.
Een organisch scheikundige speelt bij wijze van spreke Lego
maar we doen het met atomen.
Mensen zoals ik eindigen in de farmaceutische industrie.
Ik werk dan ook voor één van de werelds grootste farmaceutische bedrijven,
waar we medicijnen ontwikkelen voor cardiovasculaire ziektes en kanker.
En ook al deed ik dat heel graag, ik hield van de wetenschap erachter.
Maar wat me meer fascineerde, zou ik zeggen, is wat er gebeurt
als je de medicijnen test.
In een typische proefperiode geef je misschien 100 mensen een medicijn
om te tonen dat het werkt.
Dus moet je ook 100 mensen een placebo geven om het te vergelijken.
Jij krijgt dan misschien 75 mensen die verbeteren met het medicijn.
Maar het is niet ongewoon om 40, 50, 60, 70, 74, soms zelfs 75
te krijgen die verbeteren met het placebo.
Omdat ze denken dat ze het medicijn krijgen. Ik dacht: "Waw, dat is geweldig."
Wat we hier zijn is dat geloof de biologie doet veranderen.
Ik denk niet dat dit aangeleerd wordt in medische scholen.
Hoe werkt het dan dat je iemand een suikerpil, een zoutoplossing kan geven
of een valse operatie of behandeling laat ondergaan
en dat een bepaald aantal van die mensen accepteren, geloven en zich overgeven
aan de gedachte dat ze de werkelijke stoffen of behandeling krijgen.
Ze beginnen hun eigen autonome zenuwstelsel te programmeren om hun eigen
apotheek van chemicaliën te maken die overeenkomt met dat wat
ze denken dat ze aan het nemen zijn.
De vraag is dus, is het de inerte stof die de genezing voortbrengt?
Of is het de aangeboren genezende capaciteit van het lichaam?
Hoewel iedereen op de hoogte lijkt van het placebo-effect en
het resultaat van positief denken, de belangrijke vraag blijft toch dit:
Wat is het gevolg van negatief denken?
Raad eens? het is net zo krachtig.
Het beïnvloedt je leven maar het werkt in de tegenovergestelde richting.
Een placebo positief denken kan je van zowat alles genezen,
terwijl een nocebo negatief denken kan eigenlijk elke ziekte veroorzaken
en kan dood veroorzaken enkel en alleen omdat je dat gelooft.
Zouden we teveel macht moeten geven aan iemand in een witte jas?
Weet je, ik herinner me een keer toen iemand binnenkwam
en die echt aan het wenen was omdat ze een enorme diagnose
en prognose gekregen had. De dokter zei, de dokter zei
de dokter, dus ik zei: Ik ben zo terug.
Ik stapte naar buiten, nam een witte jas en trok die aan.
Ik stak mijn naamkaartje erop: Dr. Michael Beckwith.
Ik kwam binnen en zei: Ik ben Dr. Michael Beckwith.
Ik wil dat je weet dat je leven gaat verbeteren, en beter en beter worden.
Je bent enorm wakker geschud over enorme gewoonten
die je gehad hebt voor jaren en jaren.
Je gaat die cyclus van die slechte gewoonten doorbreken en je gaat zien
dat je lichaam verandert. Je gaat jezelf zien groeien naar een sterker gevoel
van voldoening.
Toen nam ik een voorschriftenboekje en ik zei:
Dit is wat ik wil dat je elke dag tegen jezelf zegt.
Dit is wat ik wil dat je eet. Dit is wat ik wil dat je niet eet.
Dit is wat ik wil dat je eet.
Kom terug in 30 dagen en vertel me hoe je je voelt, weet je.
En ze ging van wenen naar lachen omdat ze zich realiseerde
dat ze haar macht had weggegeven.
Het wil niet zeggen dat je niet naar een dokter moet gaan.
Noch dat je geen goed medisch advies moet volgen.
Maar als je je overgeeft aan een externe machtsfiguur,
dan wordt je eigenlijk twee keer slachtoffer.
Slachtoffer van de conditie en de diagnose
en wordt je ook slachtoffer van een machtsfiguur die je vertelt
wat er gaat gebeuren in je leven.
Oké, geloof de diagnose. Nu kan je er wat aan doen.
Maar geloof de prognose niet.
Prognose is wanneer iemand zegt: "Je hebt drie maanden te leven." Of:
"60% sterft binnen de zes maanden."
Het is zeggen wat de temperatuur nu is op basis
van de gemiddelde jaarlijkse temperatuur.
Als je van New York bent en de gemiddelde temperatuur
24 graden is, dat zegt me niks over wat de temperatuur nu is.
Weet je, statistiek is onpersoonlijk en je bent een persoon. Niemand die weet
waar je toe in staat bent of waarheen je gaat gaan.
Weet je, als iemand zegt dat er minder dan een percent kans is
dat je je kanker gaat overleven,
nou, iemand moet die één percent zijn. Waarom zou jij dat niet kunnen zijn?
Het is belangrijk dat mensen verstaan dat wanneer ze een diagnose krijgen
dat wanneer ze ten prooi vallen aan de prognose,
zonder te beseffen dat er andere opties zijn,
zonder te realiseren dat ze misschien iets anders moeten doen
dat ze nieuwe keuzes moeten maken
dat ze voorbij bepaalde emoties moeten geraken
en hun beperkte denken moeten overkomen.
Als ze dat begrijpen dat ze dat kunnen doen,
dan zullen als resultaat van veranderingen nieuwe mogelijkheden zich openbaren.
Dat is wanneer je ze begint te zien,
al die magische dingen die in iemand's leven beginnen te komen.
Wanneer de dokters je een diagnose en prognose gaven
wouden ze je daarmee richting chemotherapie en bestraling duwen?
Ja, en ik ging het niet doen
omdat ik altijd trouw bleef aan de acupunctuur
en geloofde in natuurgeneeskunde en natuurlijke genezing.
Dus ik ging het niet doen. Ik was van plan om naar die plaatsen
met natuurlijke genezing met sappen en dergelijke te gaan.
Maar ik heb een broer die een raketgeleerde is
en ik waardeer zijn mening en hij zei:
"Lizzie, je gaat dit niet overleven. Je drinkt al heel je leven sappen."
'Meer sappen gaan je leven niet redden."
"Je hebt fase 4. Je moet er wat aan doen." Dus...
Maar het duurde nog anderhalve maand omdat ik het niet wou doen.
Ik ging de chemo niet doen en uiteindelijk
kwamen genoeg mensen samen om me het te laten doen. Dus deed ik het.
En toen begon ik heel wat spirituele genezing te doen.
Mijn vrienden organiseerden een inzamel- actie die nogal en snel en gek ging omdat
mensen reageerden met "Oh mijn god, als Elizabeth Craig kanker heeft"
"dan sterven we allemaal."
Dus ze haalden dat geld voor me op en ik begon eraan.
Ik ging naar alle alternatieve genezers die ik kon vinden omdat ik dacht
in elk geval kan ik alles bijhouden en met mensen delen.
Dus dan kunnen sommige mensen daarvan leren.
Dianne Porschia was één van de mensen die ik belde,
zij is een spirituele psychologe.
Genezing. Chenga.
Oorspronkelijk was mijn primair doel voor haar te bellen zodat
ik zonder vrees kon sterven.
Want ik was bang om te sterven.
En ze zeiden dat het er niet goed uitzag.
Vermomde angst... vrees maar...
Gedurende het proces gebeurde niet dat wat ik verwacht had
maar begon ik mirakels te ervaren.
De eerste sessie die we samen hadden was de dag dat ze een poortkatheter
in haar borst staken.
En ik wist niet dat ze daarmee ging aankomen.
En het was een enorme stap die ze had genomen
in haar kankerbehandeling.
Ze hebben me deze cocktail gegeven die ze niveau één noemen.
Mitimycine in een kleine zak is wat ze in de katheter staken
en ze hechtten het aan deze.
Het is zo stresserend te denken dat iemand je lichaam binnenvalt.
En dan medicijnen te nemen, waarvan we weten dat het eng is.
Dus moest ze dat aanvaarden.
Sommigen krijgen de katheter in hun arm.
Dianne bleef met me werken en zeggen dat dit medicijn
me ging genezen en dat het goed voor me was.
En ik denk dat het een wereld van verschil maakte.
We moeten het zien als iets dat een gericht medicijn is.
Zie het als kleine pacmannetjes, als soldaatjes die hier zijn
om de kankercellen aan te vallen, en de rest met rust te laten
en niet pijn te doen.
Omdat het lichaam in balans wil geraken.
Ik begon hem een naam te geven omdat hij mijn chemo-pakketje was.
Ik noemde hem Chemo-sabi.
Hé Chemo-sabi.
Dianne hielp me mijn gedrag te veranderen, dat het een medicijn was en geen gif.
De kracht van geloof is alles.
Echt waar.
Wat je nu gelooft en denkt,
zegt tegen je immuunsysteem om of te stoppen en niet te werken
omdat we van de stress-oorzaak moeten weglopen of "Alles is oké."
"Waarom ontspannen we niet en als er iets is om op te kuisen, doen we dat."
Dat is alles. Je bent aan het vechten of vluchten, of aan het rusten en herstellen.
Het is je geloof dat die knop omdraait. Geloof is echt alles.
In 1968 was ik aan het leren hoe stamcellen te klonen en toen
wist enkel een handvol mensen in de hele wereld wat stamcellen waren.
Ik was op de juiste plek op het juiste moment
om interessante ontdekkingen te doen.
Ik plaatste een stamcel in een cultuur. Het vermenigvuldigde zich elke 10-12 uur.
Eerst was het 1, dan 2, 4, 6, 8, 16, 32 en bleef het verdubbelen.
Ik heb 50.000 genetisch identieke cellen. dat is niet het experiment. Dit wel.
Ik splitste de cellen in drie verschillende petrischaaltjes.
Wat ik doe is de chemische compositie van het cultuurmedium veranderen.
Cultuurmedium is de equivalent van bloed.
Dus als ik muiscellen groei, dan kijk ik naar muizenbloed
om te zien waar het uit bestaat om te proberen met dat cultuurmedium
het synthetisch na te maken.
Dus dit is mijn punt. genetisch identieke cellen
in drie schaaltjes maar met lichtjes andere chemische omgeving.
In één schaaltje vormen de cellen spieren.
In een tweede vormen ze beenderen.
En in een derde vetcellen.
Het belang hiervan? Wat controleert het lot van cellen?
Mijn punt? Ze waren allemaal genetisch identiek.
De omgeving is wat de genetische activiteit van een cel selecteert.
Mensen die hetzelfde DNA hebben met dezelfde vatbaarheid tot ziektes,
één kan ziek worden en de ander kan gezond blijven.
Eén kan genezen en de ander niet.
Omdat ze de factoren van hun omgeving optimaliseren
die hun genenactiviteit controleren. Dat is waar epigenetica over gaat.
De natuur van biologie is simpel.
Biologische organismen passen hun biologie aan aan hun omgeving.
Laten we zeggen dat ik de activiteit van mijn levercellen in mijn lichaam bekijk.
En ik zeg, wel, mijn levercellen zouden zich
moeten aanpassen aan wat er in de omgeving gebeurt.
Dan zeg ik, hoe weet een levercel wat er in de omgeving gebeurt?
En het antwoord is. De levercel raakt de omgeving niet aan.
Het rekent op het zenuwstelsel om informatie te sturen
over de omgeving in het lichaam
zodat de cellen hun biologie kunnen aanpassen aan wat er gebeurt in de wereld.
Nou, we hebben maar één probleem met dat, dat is dat
bewustzijn een interpretatie is. Mijn geest interpreteert de omgeving.
Dus als ik mijn perceptie verander, mijn geest, mijn geloof over het leven
dan verander ik de signalen die naar de cel gaan en pas ik diens functie aan.
Dit is zeer, zeer belangrijk. Doordat ik mijn omgeving kan veranderen
en doordat ik mijn perceptie van die omgeving kan veranderen,
kan ik mijn genetische activiteit controleren.
Ik ben geen slachtoffer van mijn overerving. Ik ben de meester ervan.
Door te verstaan hoe we omgaan met onze omgeving
en de perceptie ervan, is er een geest tussen de omgeving en mijn cellen.
Wanneer ik geest zeg, denkt iedereen aan een enkele entiteit, de geest.
De geest bestaat uit twee
onderling afhankelijke elementen die samenwerken.
Dit zijn de bewuste geest en onderbewuste geest.
De bewuste geest, de laatste evolutie van ons brein, is de creatieve geest.
Wanneer de bewuste geest bezig is met denken,
dan is de onderbewuste geest het standaard programma, de autopiloot.
Dus mijn bewuste geest kan gebruikt worden maar mijn onderbewuste geest doet
wat de taak ook moge zijn. Lopen, met de auto rijden,
communiceren met een ander persoon. Ik heb mijn bewuste geest daarvoor niet nodig.
Ik heb al programma's om die taken te volbrengen.
Wanneer we naar de wereld kijken, functioneren we met de onderbewuste geest.
Het programma in de onderbewuste geest kwam grotendeels van andere mensen
hun gedrag te downloaden. Je moeder, je vader, je broers en zussen en
je gemeenschap in de eerste zeven jaar van je leven.
We zijn in essentie een spons voor de wereld,
en we nemen de patronen op van al die mensen die we tegenkomen
en ons omringen.
Dus als we zorgverleners hebben die heel bewust zijn
en geleerd hebben hun emoties te controleren en pijn gezond te genezen
dan is dat een heel goede zaak.
Heel weinig mensen, dat weet ik, komen van die families.
Laten we zeggen dat je in een omgeving opgroeide
waar trauma zwaar aanwezig was:
Alcoholisme, familiale conflicten, slechte relaties.
Wanneer we de middelen niet hebben om onze emoties in het moment te verwerken
dan wordt het een herinnering die niet volledig gevormd is.
We blijven onszelf zien in de wereld om ons heen
alsof we nog steeds vier jaar zijn in een omgeving met
enkel conflict, trauma's en drama.
We filteren en voelen daarom opnieuw en opnieuw
elke keer dat kleuren, geluiden, geuren, iets proeven onze gevoelens doet afgaan.
We reageren alsof die herinnering voor de eerste keer gebeurde.
Dus je kan proberen de onderbewuste geest te ontlopen
net zoals je je schaduw zou proberen te ontlopen.
Dat is onmogelijk. Je moet je omkeren en het tegemoet gaan.
Je moet het probleem als een portaal.
Erkennen dat de symptomen en stressoorzaken betekenis hebben
en briljant intelligent zijn in ons wakker te doen maken.
Ik ging twee per week naar de dokter, mijn broer reed er me naartoe
om de sessies te doen.
Het grappige was dat elke keer, toch na de eerste paar keren,
nee, ik zou zeggen allemaal, ik dacht:
"Ik heb geen idee wat te zeggen. ik voel niet dat er wat mis is."
"Ik weet het niet, weet je, we zullen gewoon praten."
En dan deed ze een oefening of zo
en dan kwam er iets uit, genomen van een plaats in het verleden
dat normale therapie nooit toe geraakt zou zijn
of zelfs je eigen denken of zoiets.
Vergeef hiermee alles in het verleden en kies ervoor mijn woorden met vreugde
en liefde te vullen, en mezelf te verbeteren.
Door met Dianne te werken, zijn we begonnen al die gevoelens zoals
rouw, verdriet en de angst voor kanker te verwerken
en dan ook zaken die diep verscholen zaten waarvan ik geen idee
had dat die er waren. Zoals oude zaken waar ik niet echt over nadenk.
En waarom is dat, denk je?
Ze neemt als het ware dat wat iedereen haar geeft.
Ze vraagt niet veel en ze gaat beter worden.
Elizabeth identificeerde een tijd in haar leven wanneer ze zich echt zielig voelde.
Er was een incident wanneer al de kinderen geacht werden iets naar school
te brengen en zij bracht beschuit.
Dat is alles wat ze kon brengen en ze lachten haar uit.
Dus heeft ze dit geloof aangenomen dat dat zielig was.
Hoe zielig dat was.
En ze droeg dat met zich mee voor heel wat jaren.
Ik bedoel tot in volwassenheid, zonder ooit te verstaan of te realiseren
hoe een zielig zelfbeeld een impact zou hebben op relaties en volwassenheid.
Vraag de geesten voor hulp.
De middelen tot genezing kan gaan om je innerlijke kind en kwaadheid te genezen.
Ja, op dit moment ben ik mijn man aan het dragen.
De kwaadheid genezen, wanneer dat naar boven komt
dan is er kwaadheid die klaar is om te bewegen.
We gaan naar de heuvelkant en we gaan stenen gooien.
Gooi deze stenen zo hard als ze kunnen om die energie die vastzit te bevrijden.
Ik wist niet dat ik zo'n schadelijke mentaliteit had.
Ik dacht dat ik best een goede had maar de kanker persoonlijkheid van
"Ik wil geen last zijn" maakte het voor me gemakkelijker om liefde te geven
in plaats van er om te vragen.
Het was heel belangrijk voor me om te leren voor hulp te vragen
en connecties te maken, te verbinden.
Er is een trend waar mensen voelen dat ze iets fout deden
als ze ziek waren.
Maar als we ons niet bewust zijn van een belemmerend en negatief onderbewust
geloof dat ons leven leidt.
Dan kunnen we onszelf niet kwalijk nemen voor ziek te worden.
Als we in angst en verzet vast blijven zitten
dan verspillen we waardevolle energie die we konden gebruiken om te genezen
maar we sluiten onszelf af van informatie en mogelijkheden.
Als we ons nu eens afvragen
wat probeert deze pijn of conditie ons te vertellen
dan creëert het ruimte
om antwoorden in ons bewustzijn binnen te laten komen.
Sinds ik jong was, ben ik altijd gefascineerd geweest met
gezondheid en welzijn, de beste jij mogelijk zijn.
Het was altijd al een deel van jou toen je door middelbare school en verder ging.
Zestien of 17 jaar geleden ontdekte ik Ayurveda.
Ik zat daar en dacht:
"Eindelijk iemand die weet waar die over praat."
De constitutie was Pitta-Vata.
Ik denk één van mijn favoriete delen is
dat we iets hebben dat Samprampti heet
wat een naam in Sanskriet is
die het proces beschrijft hoe een ziekte komt te ontstaan
en er zijn zes fases.
Toen ik dit voor het eerst hoorde, was het zo mooi en simpel.
De eerste fase is accumulatie.
Je accumuleert te veel van wat we een dosha noemen.
Dosha is de kwaliteit van energie.
Je hebt te veel vuur, je hebt te veel lucht,
je hebt te veel aarde en water in je systeem.
Laten we vuur bekijken.
Als je te veel vuur accumuleert in je systeem,
dan kan je zo nu en dan een symptoom van zure boeren hebben.
Niet zo erg, maar het is een teken dat er te veel vuur in je systeem zit.
De tweede fase is verergering.
Nu begint het het systeem te verergeren.
Zo wat eerst zure boeren waren, begint nu wat op maagzuur te lijken.
Laat het eten dat je doorheen de dag eet, niet je 's nachts kwellen.
Opnieuw, in deze tijd is dat geen probleem want we hebben de oplossing, niet?
We nemen een Prilosec, Nexium, wat dan ook.
Je moet niet echt bezig zijn met "Waarom ben ik in disbalans?"
Omdat het als normaal beschouwd wordt om maagzuur te hebben.
De derde fase is verspreiding.
De overtollige hitte in ons systeem is nog niet aangepakt
omdat het individu nog steeds te pikant aan het eten is,
alcohol blijft drinken, dat leidt tot de overtollige hitte in het systeem
zich te spreiden.
De vierde fase is lokalisatie.
De overtollige hitte in het systeem die begon met accumulatie
vindt nu een zwakte in het systeem waar we wat integriteit verloren zijn.
Laten we zeggen dat de kerel waarover we het hebben een sporter is
en misschien wat teveel klappen tegen de knie heeft gekregen.
Dat zou een ideale plaats zijn voor die overtollige energie om zich te nestelen.
Dus nu zou dat in de toekomst artritis kunnen worden.
Dus manifesteert het zichzelf als een ziekte.
In de zesde fase wordt het gediversifieerd.
Nu verandert het het weefselsysteem zelf
en wordt het misschien reumatoïde artritis.
De schoonheid van dat systeem, als je de zes fases begrijpt,
is dat als je ziekte wil voorkomen, wat ga je voorkomen?
De accumulatie van overtolligheid.
Voorkom de opbouw.
Voor mij, waar de meeste opbouw is, is hier.
Je ziet dat het hele ziekteproces
betrekking heeft op fysiologie en psychologie.
We hebben al een tijdje gecommuniceerd
voor onze meeting vandaag
over de zaken die je wil aanpakken.
Klopt.
PATTI PENN
Waarom voel je dat het tijd is om hier aan te werken?
Ik denk dat het het fysische aspect ervan is
dat me dwingt te realiseren
dat er wat meer is dan enkel fysisch ziek te zijn.
Emoties uit het verleden die me misschien beïnvloeden.
Zoals we bang hebben wanneer we het vliegtuig opstappen.
-Oké. -Ja?
We hebben onze fysisch antwoord op iets dat emotioneel gebeurt,
we krijgen zweterige handpalmen, we krijgen hartkloppingen.
Dat is dus een fysisch antwoord op iets emotioneel.
Klopt, ja.
Nu beeld je in dat als je iets dagelijks aan het
ontkennen was en
het nergens naartoe kan gaan, totdat het begint zichzelf op te bouwen.
Juist.
En het bouwt zich op en op en op tot...
een ziekte.
Er is dit idee dat emotionele blokkades kunnen leiden tot fysische blokkades.
Het idee is dan om ze te bevrijden.
Je kan het doen hoe je maar wil.
Sommigen, weet je,
bevrijden het in de Zumbales,
terwijl anderen een sjamaan willen zien om hun ziel terug te winnen.
Er is een grote verscheidenheid, zo doen sommigen psychotherapie
en anderen verbranden al de brieven van hun ex-man.
Het kan eender wat werkt zijn.
Wat het ook is dat je toelaat kwaadheid of
wrok, verdriet of trauma's los te laten.
Weet je, in het bijzonder trauma's
die opgesloten kunnen zijn in je brein
in het onderbewuste deel.
Dus we gaan een emotiebevrijdende techniek gebruiken
waarover we het onlangs hadden
en het duurde even voor we tot bij die emoties geraakten
sinds je zo goed bent om die te ontkennen
en te doen alsof alles goed gaat.
Maar we hebben veel neergeschreven.
De emotionele vrijheid is
daar kunnen geraken,
tot bij dat ding te geraken dat we onderdrukken
en het toelaten naar boven te komen.
-Ik ben bang voor het onbekende. -Ik ben bang voor het onbekende.
-Ik ben bang voor wat ik weet. -Ik ben bang voor wat ik weet.
-en wat ik niet weet. -en wat ik niet weet.
-Ik ben bang voor wat ik weet. -Ik ben bang voor wat ik weet.
-en wat ik niet weet. -en wat ik niet weet.
-Ik ben bang voor wat ik weet. -Ik ben bang voor wat ik weet.
-en wat ik niet weet. -en wat ik niet weet.
-Ik ben bang voor wat kan opkomen. -Ik ben bang voor wat kan opkomen.
Wanneer we een emotie hebben in ons hart,
dan zendt de emotie een signaal naar ons brein
en de kwaliteit van dat signaal bepaalt wat het brein
doet als antwoord op de emotie.
Dus als je een signaal van het hart naar het brein kan inbeelden
dat een soepele serie van golven is
goed, zelfs de term coherent wordt gebruikt.
Golven die van het hart naar het brein gaan,
het brein gaat die soepele, georganiseerde chemie evenaren
en het gaat de chemie loslaten die leven in ons lichaam in stand houdt.
Dit is wanneer onze immuunsystemen heel sterk worden,
een super-immuun antwoord.
Aan de andere kant, als het gaat over stresschemie,
wanneer we die momenten van frustratie voelen en boosheid, haat, jaloezie, woede
en angst, dan ziet het signaal er anders uit.
Het lijkt wat op een slechte dag op de aandelenmarkt.
Het is een heleboel chaotische, ongeorganiseerde, grillige golven
die van het hart naar het brein gaan.
Het brein ontvangt die golven
en zegt: "Oh, ik moet deze chemie evenaren."
Dat is stresschemie.
Wanneer we in een staat van stress zijn
dan gaat ons energieveld in een staat van weerstand.
Dat is waarom een polygraaf werkt.
Weet je, we kunnen het lezen.
In die energie
wordt ons bloed beïnvloed.
Het vloeit niet zo efficiënt.
Het warmt op, koelt af. Wanneer we stressen, is er weerstand.
Dat beïnvloedt onze ph
en we worden zuriger wanneer we in een staat van stress zijn.
In een gelokaliseerde of in een systematische lichaamwijde zuurgraad
treedt er ontsteking op.
En het is enkel een reactieve manier om meer bloed te pompen
om te helpen met de genezing.
Hoewel we dan beginnen op gevaarlijk terrein te geraken
omdat ontstekingen vuur zijn.
En dat vuur
begint het huis af te branden.
Dus we zijn zaken aan het ophopen...
Ja, misschien.
Zaken hopen op, op en op
en ze komen eruit onder de huid.
Zaken waarover je doet alsof ze je niet lastig vallen.
-Klopt. -Wat is er met je moeder?
Je sprak over je moeder in de e-mail.
Daar wil ik het niet over hebben.
Waarom niet? Dit is je kans.
Ja, nou, we zijn vervreemd. We spreken niet.
Het gaat zo al op en af voor tien jaar.
Misschien meer.
Is ze ziek?
Mentaal? Ja, ik denk van wel.
Ze neemt Valium en ze nam heel wat ander spul voordien
en ze is afgekickt de laatste jaren, denk ik, maar
ik ben zeker dat het een impact heeft gehad op haar.
Weet je, je moest de huur betalen
je moest dat doen, alles vanaf een heel jonge leeftijd,
van negen, tien jaar oud.
Dat is heel wat verantwoordelijkheid, van zo jongs af aan.
Ik begon heel vroeg te rijden, naar haar werk om haar af te zetten.
Haar kledij voor werk regelen en dergelijke...
Je was de moeder van je moeder.
Ik denk van wel, ja.
Waar is je vader?
Wel, hij kon haar zotheid ook niet aan
dus verliet hij ons toen ik misschien elf was.
Hij vertrok gewoon en kwam nooit terug.
-En je hebt hem sinds niet meer gezien? -Nee.
Klaar?
Neem diep adem.
-Hoewel -Hoewel
-het veel was voor me om op te nemen -het veel was voor me om op te nemen
-deed ik het toch. -deed ik het toch.
-Ik zend diepliggend -Ik zend diepliggend
-en diepgaand -en diepgaand
-dat kleine meisje mijn liefde. -dat kleine meisje mijn liefde.
-Hoewel -Hoewel
-het veel was voor me om op te nemen -het veel was voor me om op te nemen
-deed ik het toch. -deed ik het toch.
-Ik heb diepliggend -Ik heb diepliggend
-en diepgaand -en diepgaand
-dat kleine meisje lief en accepteer haar. -dat kleine meisje lief en accepteer haar.
-Hoewel -Hoewel
-het veel was voor haar om op te nemen -het veel was voor haar om op te nemen
-toch deed ze het. -toch deed ze het.
-Ik zend haar -Ik zend haar
-diepliggend en diepgaand -diepliggend en diepgaand
-mijn liefde. -mijn liefde.
-Het was veel voor haar om op te nemen. -Het was veel voor haar om op te nemen.
-Het was een zware last. -Het was een zware last.
-Wie anders zou het doen? -Wie anders zou het doen?
-Hij vertrok. -Hij vertrok.
-Ik ruimde de rommel op. -Ik ruimde de rommel op.
-Omdat ik van haar hield. -Omdat ik van haar hield.
-Ik hield van haar. -Ik hield van haar.
-Ik ging haar niet verlaten. -Ik ging haar niet verlaten.
Neem diep adem.
-Hoe voel je je? -Goed.
Wat voel je nu voor je moeder?
Mmm...
Elk authentiek, spiritueel pad
heeft het over of heeft een les rond vergiffenis.
Ik zeg altijd dat alle vergiffenis gaat over jezelf vergeven
omdat de wrok die ik hou voor iemand anders
of onvergevingsgezindheid,
de rancune, of de wrok,
al die gedachten gebeuren binnenin mij.
Zelfs als iemand me wat aandeed,
heb ik toch die gedachten.
Die gedachten beïnvloeden mij.
Ze beïnvloeden mijn lichaamstempo, mijn bloedchemie.
Ze beïnvloeden alles.
Dus wanneer ik begin de ander te vergeven
dan laat ik mijn kwaadheid, wrok, animositeit los.
Ik laat al die onvergevingsgezindheid los, zodat ik eigenlijk mezelf vergeef.
Nu, dat laat de ander niet zomaar vrijuit gaan
voor wat ze gedaan of niet gedaan hebben,
of wat ze gedaan of niet gedaan zouden moeten hebben.
Het heeft niks met hun te maken.
Het heeft alles met mij te maken.
Vergiffenis, wanneer het betrekking heeft op emoties
is de grootste toegang tot loslaten.
De haat die je voor een ouder voelt,
de veroordeling voor een collega,
de schuld die je hebt jegens je partner.
Laat die innerlijke veroordelingen
en die slachtoffer-mentaliteit gewoon los.
Als je dat kan loslaten
en erkent dat het leven in je voordeel werkt
en niet tegen je,
dan ga je opnieuw genezing genereren.
Dus nu heb ik een heel goed idee
hoe trauma's, negatieve emoties en onderbewust geloof
kan leiden tot ziekte.
En het is iets waar we naar moeten kijken om te kunnen genezen.
Maar hoe zit het met kinderen die ziek deze wereld binnen komen?
Of kinderen die ziek worden op heel jonge leeftijd?
Hun conditie kan toch niet verklaard worden door geaccumuleerde stress,
onverwerkte trauma's en geloof in machteloosheid.
Waarom worden zij ziek?
Dus mensen vragen me, hoe zit het met kinderen?
Je weet wel, jonge kinderen die ter wereld komen
met een zekere aandoening.
Hoe kan dat komen van hun onderbewustzijn?
En het antwoord is simpelweg dat we het niet weten.
Ik moet eerlijk zijn en zeggen dat elke mens
die in deze wereld terecht komt,
dat wat gebeurde voor ze hier kwamen
verschillend is voor ons allemaal.
Dus we kunnen het niet weten
en dit is waar we de grenzen van wetenschap en spiritualiteit
beginnen over te steken.
Woorden zoals karma
lot of noodlot,
we weten niet wat die zijn. Wat ik zonder twijfel
weet is dat
van het moment dat een prachtig kind in onze wereld komt
hun lichamen, cellen,
hun DNA gaat reageren
op de omgeving en de condities die we hen geven.
Onze job is om te leren
hoe we die omgeving en condities optimaliseren.
Individuen komen op onze planeet
en velen komen op de planeet
omdat ze weten dat ze ergens moeten doorwerken.
En ze komen om het bewustzijn
van onze soort te verhogen.
Dus we zien het niet als:
"Nou deze persoon was geboren met deze ziekte"
"en dat kind met die ziekte." Weet je, dat is verkeerd.
Veel van hun zijn gekomen met speciale kunsten.
Op een ander niveau,
een baby die vandaag geboren wordt getroffen met
heel wat meer gifstoffen dan ooit tevoren.
Wanneer je kijkt naar al de kankers bijvoorbeeld,
weten we absoluut zeker dat het geen mysterie is.
We weten waar veel van die vandaan komen.
Ze hebben te maken met de chemicaliën in ons water en in onze lucht.
Ze hebben te maken met de chemicaliën in onze aarde.
Dus heeft menselijk bewustzijn dit gecreëerd? Absoluut.
Maar niet noodzakelijk het bewustzijn van de persoon die de ziekte heeft.
Als je de aarde echt met eerbied zou behandelen,
zou je dan de mate van vervuiling en contaminatie toelaten die we toelaten?
Als je echt met eerbied over je kinderen nadenkt
en je verantwoordelijkheid houdt voor een volgende generatie,
zou je dat sommige van de zaken die we toelaten toelaten?
Als dus deze hele maatschappij
toelaat economische krachten te laten winnen
eerder dan echte humanitaire principes
en de liefde voor de aarde, onszelf
en voor onze kinderen,
dan krijg je wat we nu hebben.
FARMA ONDER DE LOEP
Beeld je even in, een pil pakken voor je naar bed gaat
dat kost ongeveer 11 euro.
BRIAN SULLIVAN CNBC ZAKELIJK NIEUWS
Nu beeld je in wakker te worden de volgende ochtend
en te ontdekken dat dezelfde pil ineens 630 euro kost.
Dat is wat er gebeurde met een medicijn. Meg gaat ons het verhaal nu vertellen
en wie er achter die verhoging zit. Meg.
Dankjewel, Brian. Martin vervoegt ons nu vanuit de NASDAQ
Hij is de CEO van Turin Farmaceuticals. Martin, dankjewel om ons te vervoegen.
Bedankt om me uit te nodigen.
Nu, jullie hebben gezegd dat de reden om de prijs zo hard te verhogen
nadat jullie dit medicijn gekocht hadden was voor onderzoek en ontwikkeling
zodat je een betere versie van Deriquim kunt ontwikkelen.
Ik heb net getelefoneerd met een HIV dokter die me zei
dat ze geen betere versie van die drug nodig hebben.
We hebben meer geld die in onze gezondheidszorg gaat
dan eender welk land in de wereld vandaag.
En we hebben zo goed als de slechtste statistieken.
Dit is het probleem.
De farmaceutische industrie is een vennootschapsindustrie.
Vennootschap? Wat is een vennootschap?
Het zijn systemen waar mensen geld in investeren
zodat ze winst kunnen maken.
Ik werd deel van de farmaceutische industrie als een jonge wetenschapper.
Ik wou alleen maar kanker genezen.
En het bleek dat de meesten van mijn vrienden en collega's
in de farmaceutische industrie ook alleen maar
kanker wouden genezen. Ze wilden levens redden.
Het is pas wanneer je hogerop gaat binnen een bedrijf
dat de doelen beginnen te veranderen.
We appreciëren dat je hier bent. Ik wil nog een vraag stellen.
Als antwoord op al deze aandacht
dokters en patiënten die allemaal zeggen dat ze geen toegang hebben tot de pil.
Ga je de prijs veranderen?
Nee.
In mijn onderzoek naar farmaceutische producten
begon ik een zeker patroon op te merken.
Het patroon was dat
ons verteld wordt dat er een probleem is.
En het probleem bestaat eigenlijk niet,
op zijn minst niet zoals ons verteld wordt.
We krijgen dan een product aangeboden
gebaseerd op een resolutie van angst die geïnspireerd is door het probleem.
Slaap. Weet je nog toen ik het verwelkomde als een vriend?
Toen werd het meer ongrijpbaar.
Maar waarom?
Wanneer je insomnia hebt, kan het de wakende neurotransmitters beïnvloeden
in je brein.
En zo je waak- en slaapberichten verstoren.
En in feite, als je de literatuur volgt en leest
zul je vinden dat het product
dat wordt aangeboden om het probleem op te lossen,
eigenlijk het probleem dat het zogezegd zou oplossen,
creëert en in stand houdt.
De tijdelijke onmogelijkheid om te bewegen
wanneer je in slaap valt of net wakker wordt,
en de tijdelijke lichthoofdigheid zijn ook gerapporteerd.
In depressieve patiënten
kan een verslechtering van de depressie met zelfs een risico op zelfmoord
plaatsvinden.
Alcohol kan de risico's vermeerderen.
Bijeffecten zijn ook onder andere slaperigheid de volgende dag.
De farmaceutische industrie kijkt naar de destinatie die ze willen repareren
en negeert het feit dat wanneer je een medicijn hebt
er verschillende medicijngerelateerde interacties zijn
die niet bijeffecten zijn maar directe effecten.
Dus we hebben dat, en we moeten dan ook kijken naar de doeltreffendheid.
Werken ze eigenlijk wel? Zijn de risico's het waard.
En het bewijs is mogelijks nog zorgwekkender
omdat we een hoop bewijs hebben dan suggereert dat
deze medicijnen niet beter zijn dan een placebo.
Placebo's die natuurlijk niet dezelfde risico's opwekken.
En dan is er de grotere vraag of waar we een opt-out voor doen
wanneer we kiezen symptomen op die manier aan te pakken.
Er is een verhaal dat ik geweldig vind dat praat over
een rups
die in een cocon zit, worstelend om eruit te geraken.
Er is een klein gaatje in de cocon, en er is een man dichtbij
die medelijden heeft met de rups.
Die probeert eruit geraken, toch?
Dus neemt hij een schaar en hij knipt in de cocon.
En natuurlijk de rups verandert in een vlinder die sterft
en nooit kan vliegen omdat het moest doorheen dat proces
van ontwikkeling geraken
door letterlijk te worstelen.
Het moet dat fysisch doen om zich te kunnen manifesteren.
Ik ben fan van Dr. Emersons' protocollen.
Ja, het is echt aan het helpen.
Hij is heel goed in contact te blijven houden
zelfs al zit hij in Hawaï.
Je resultaten zijn geweldig.
Ik bedoel, het is ongelooflijk, en dat in amper acht weken.
Echt fenomenaal.
Buiten de laatste twee opflakkeringen, heb ik geen pijn gevoeld sinds ik begon.
Het is de voeding.
Omdat dat het grootste is.
Ik kon niet eens de trappen op en af naar mijn slaapkamer
en ik moest beneden blijven.
Oh, we zijn er.
We gaan een geluidsgenezing krijgen van Dr. Jeffrey Thompson.
Ik ga deze polssensoren op haar polsen plaatsen.
Dit gaat ze gewoon op hun plaats houden.
Deze polssensoren zijn verbonden met de laptop hier.
Het heeft een kleine sensor
die de elektrische informatie van je hart
ophaalt.
Wanneer het geluid het juiste bereik haalt voor haar lichaam
gaan we haar zenuwstelsel zien reageren.
Wanneer het hier komt
ga ik een vinkje maken op mijn programma hier.
Zo kan ik identificeren welke frequentie we moeten gebruiken.
We gebruiken zeer precies afgestemde geluidsfrequenties
voor genezing.
Mijn innovatie is om het lichaam bloot te stellen aan die geluidsgolven
totdat ik een geluidsgolf vind die het sympathieke zenuwstelsel
gas doet geven.
Hier gaan we. We zijn er dichtbij.
Heel dichtbij.
Daar is het.
Maar wat we zoeken is een nul.
Nul stress op het autonome zenuwstelsel.
Of homeostase.
Normaal gezien verwacht ik dat het er zo uitziet
waar het naar beneden komt
dat punt raakt en dan verder in het parasympathieke gaat, het groen.
Maar het hare deed dat niet.
Ze raakte dat punt,
maar ging dan terug in stress-reactie.
Dit wil zeggen dat ze deze chronische stress-conditie al heel lang heeft.
En wanneer het begint te reageren op de geluidsgolven
en de stress de koppeling intrapt
dan duurde het wat langer om er te geraken.
Maar eens het daar geraakte,
was het niet mogelijk om volledig over te gaan in de relaxatie fase
wat het parasympathieke zenuwstelsel is.
De relaxatie-respons.
Omdat haar zenuwstelsel zich teveel zorgen maakt
om daar te gaan, en alles los te laten.
Mensen vragen me welke soort condities ik hiermee kan genezen.
Mijn antwoord is dat het alles is dat stress als oorzaak heeft.
En volgens mij is dat zo goed als alles.
-Welkom terug. -Wauw.
Dat zijn de eerste woorden die uit ieders mond komen.
-Ja. -Wauw.
Oké, hier gaan we.
Wat Dr. Thompson me getoond heeft is dat Eva constant onder stress staat.
Zelfs wanneer ze zich ontspant is het moeilijk voor haar
om volledig over te gaan in het parasympathieke systeem
waar je moet geraken indien je wil genezen.
Dat is voor mij bewijs dat genezing
echt op verschillende niveaus moet plaatsvinden.
Wanneer het aankomt op stress,
het middel dat mijn leven en miljoenen anderen volledig heeft veranderd is
meditatie.
Meditatie bestaat al duizenden jaren.
De geest zeurt de hele tijd
en het zegt ons best beangstigende en belemmerende zaken.
De geest is geweldig wanneer je het gebruikt als een middel.
Het is niet zo geweldig als het de baas is.
Het allereerste onderzoek naar meditatie
gedaan door een mentor van me: Dr. Herbert Benson.
Hij zei: "Het schakelt de vechten of vluchten reactie uit."
De angstreactie.
Het stimuleert het parasympathieke of het ontspanningszenuwstelsel.
En dat is wat geneest.
Dus heel simpel gezien
verlicht meditatie stress.
Als je wakker wordt in de ochtend, neem je een douche of een bad
omdat je het vuil van gisteren niet mee wil nemen in de nieuwe dag.
Maar als ik wakker word 's ochtends
en onmiddellijk de tv aanzet, of de radio, computer of krant open sla
dan neem ik al de stress van de wereld in me op
dan kan ik mijn lichaam reinigen
maar mijn geest heeft dan te veel stress.
Daarom is meditatie in de ochtend net zo belangrijk als een bad nemen
om je geest te zuiveren, om je bewustzijn te zuiveren.
Er zijn veel soorten meditatie.
Er zijn meditaties die gaan over zelfreflectie.
Dus je zit stil
en vraagt jezelf: "Wie ben ik?"
Er zijn vormen van meditatie die
zelfbevragend worden genoemd
die je geloof in vraag stellen.
Een derde vorm is wat dezer dagen mindfulness wordt genoemd
dat een verschrikkelijk woord is omdat je je geest niet gebruikt
wanneer je bewustzijn beoefent.
Het bewust zijn van een gedachte is geen gedachte.
En dan is er wat we transcendentie noemen
dat gewoonlijk een techniek gebruikt zoals een mantra.
Een mantra is een soort van geluid
dat met je gedachten concurreert en uiteindelijk
je naar een plaats brengt waar geen gedachten en mantra zijn
en je enkel achter blijft met bewustzijn.
Wanneer we deze technieken beoefenen
komen we in contact
met onze fundamentele kern, ons kern bewustzijn
dat wat in spirituele traditie vaak de ziel genoemd wordt.
Je pijnappelklier kan wonderlijke dingen doen
wanneer je mediteert.
het laat oxytocine, dopamine, ontspanning, serotonine, en endorfines vrij.
Al het goede dat je lichaam kan aanmaken wordt vrijgelaten
wanneer je een spirituele connectie maakt.
Er is echt dit
interne proces
dat we als een lichtknop kunnen aanzetten.
We kunnen deze levenssappen aanzetten
als we gewoon een moment nemen om een connectie te maken.
Het moet geen meditatie of gebed zijn. Het kan een wandeling in de natuur zijn.
Maar je geest moet stil zijn, je ademhaling moet traag zijn
en je wil die onverzettelijke vrede voelen.
We deden een tijdje terug een ongelooflijke studie
in één van onze geavanceerde workshops.
We namen 120 mensen en we wouden
hun circulerende cortisone niveaus meten
en een chemische stof immunoglobuline A of IGA.
We hebben hen vier en een halve dag training gegeven
en op het einde van die periode
hebben we gemeten om te zien of er enige epigenetische
of chemische veranderingen plaats vonden door hun intern werk.
We vonden dat bij de meerderheid hun cortisone niveaus daalden,
dat betekent dat ze niet langer in over- levingsmode zaten, en niet stresten.
Maar het relevante van wat er gebeurde was dat hun IGA niveaus van
ongeveer 51.5 tot 83 door het plafond gingen
van wat als hoog beschouwd wordt. Sommigen waren in de honderden.
Nu IGA is de primaire verdediging tegen bacteriën en virussen.
Het is beter dan eender welke griepvaccinatie.
Het mooiste aan meditatie is dat het niks kost.
Je kan het eender waar en eender wanneer doen
gewoon de geest laten zwijgen en afraken van excessieve mentale bagage.
Maar de geest is niet zo slecht.
Je kan zelfs je verbeelding gebruiken door visualisatie
om een krachtige genezingsreactie te activeren.
Wat als ik je zei
om een simpele verbeeldingsoefening te doen.
Ga naar je frigo, open het en zoek een citroen.
Neem die citroen, plaats die op een snijplank en snijdt het in twee.
Kijk er naar.
Sap komt eruit.
Steek je tong uit en lik het.
Je speekselklieren zouden gek worden
en het was allemaal in je verbeelding.
Er is dus geen vraag
dat wat we ons verbeelden een invloed heeft op onze fysiologie.
Al verschillende jaren ben ik verhalen en getuigenissen aan het verzamelen
en honderden mensen aan het interviewen
die visualisatie hebben gebruikt als deel van hun tocht naar genezing.
En ongelooflijk,
wat 99% van hen doen
is een interne foto nemen van hun ziekte
en het omzetten naar een interne foto van welzijn.
Dat is alles. Het is ziekte tot welzijn.
Dat is alles. Doe het opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Om je wat voorbeelden te geven over de strategie van ziekte naar welzijn.
Mensen die zelfs chemotherapie krijgen
beelden de chemo-medicijnen als kleine piranhavissen die
aan de tumor knabbelen.
In hun geestesoog
wat ze zien is dat de tumor kleiner en kleiner wordt
totdat ze weg is.
Mensen in radiotherapie beelden zich bliksemschichten in
die stukken van de tumor afbranden.
Opnieuw wordt de tumor kleiner en kleiner tot ze weg is.
Tegen het einde van de behandeling was ik heel zwak.
Dus Dianne belde en zei: "Wil je je sessie doen?"
En ik zei: "Ik denk niet dat ik kan."
Ik kon niet echt opstaan. Ik lag vooral gewoon neer.
Ik kon niet echt opstaan.
Dus kwam ze me bezoeken
om me een sessie te geven. Toen ze er was,
was ik gewoon aan het schudden.
Dus zei ze: "Ik denk dat je koorts hebt."
Ze gaf me een thermometer en het was 40 graden, dus zei ze:
"We moeten jou naar het ziekenhuis brengen."
Ze reed me naar het ziekenhuis en de koorts werd erger tijdens de rit.
Ik kwam binnen bij de spoedhulp
en ze begonnen me zakken met zakken met antibiotica te geven, veel ervan
en niks hielp.
Ik herinner me dat ik mijn hart kon horen slagen.
Het was alsof ik water en lucht kon horen.
Heel luid.
De koorts bleef maar stijgen en ik dacht: "Misschien is dit het einde."
Toen ik wakker werd, zat mijn broer aan de andere kant van de glazen deur
met zijn laptop en hij zei me:
"Ze zijn voor jou aan het bidden."
Ze hebben een groepsgebed gedaan met meer dan honderd mensen.
Niet lang daarna kwam ik eruit.
Hoe kon mijn gebed, mijn meditatie
hoe konden mijn liefhebbende gedachten
van dankbaarheid en appreciatie de genezing beïnvloeden
van iemand in dezelfde kamer
of halverwege de andere kant van de wereld?
Het antwoord is dat we diep verbonden zijn
door een fenomeen gekend als verstrengeling.
Verstrengeling is een term in de fysica
dat ons zegt dat eens iets verenigd is
eens dat het begint als een geheel,
ook al is het fysisch vele kilometers
of zelfs lichtjaren geschieden, toch is wat ze vinden in onze kosmos
energie-gewijs allemaal met elkaar verbonden.
Waarom is dat belangrijk?
Omdat als we ver genoeg teruggaan in de tijd
er een punt in tijd was dat jij, ik en de aarde allemaal verbonden waren
voordat wat ze de Big Bang noemen. De grote uitstoot van energie.
Toen dat gebeurde, begonnen fysische deeltjes zich te scheiden.
Energie-gewijs bleven de deeltjes met elkaar verbonden.
We maken deel uit van deze aarde
en we zijn deel dan elkaar.
En dat geeft je kracht en het geeft mij kracht deel te nemen
in het genezen van onze lichamen en die van onze dierbaren
op manieren waarop de wetenschap nog maar net begonnen is te begrijpen.
Dus verstrengeling legt wetenschappelijk uit hoe onze gebeden kunnen werken.
Maar er is een volledig aspect van geloof en gebed
dat niet door de wetenschap verklaard kan worden.
Mensen reizen de hele wereld rond naar heilige plaatsen
om energie of geloofsgenezing te krijgen.
Is het hun onwankelbaar geloof in Gods kracht
en daardoor het placebo-effect dat verantwoordelijk is voor hun genezing?
Of is het echt goddelijke energie die de transformatie teweeg brengt?
Eender welk, ik ben gefascineerd door het mystieke.
En als geloofsgenezing werkt voor mensen
waarom die mogelijkheid niet respecteren en een open geest houden?
Laat me een beetje over mezelf vertellen.
Oké, je kan een beetje nieuwsgierig zijn.
Ik werd geboren in een heel religieuze familie.
Ze leerden ons hoe te bidden, niet? Men verwachtte dat we God voor hulp vroegen.
Dus wat ik als kind leerde was dat
als je God wat vraagt en je vertrouwt en gelooft in Hem
en dan uit de weg gaat
alles mogelijk is.
Ik heb een hersentumor die ze Meningeoom noemen.
Er is geen remedie voor. Dus je bent constant je aan het afvragen
wat er in je hoofd aan de hand is, of het aan het groeien is.
Je hebt zo'n dingen
en wat angst omdat je niet weet
of het ding gaat exploderen of snel gaat groeien of...
Dus begrijp alsjeblieft dat ik niks aan het doen ben.
Begrijp alsjeblieft dat alles wat je gaat zien gebeuren
komt van het goddelijke.
Er zijn geen spirituele gidsen of entiteiten.
Ik ben gewoon dankbaar dat voor welke reden ook
het Goddelijke mij gekozen heeft om voor jou te werken.
Laat het gaan. Alles. Ieder laatste beetje ervan.
Schud je handen, schud je handen.
Nieuw kapsel. Leuk.
-Gaat het goed, broeder? -Mm-hmm.
Je kwam hier binnen omdat je wou dat het zou weg gaan.
Ik neem dat aan als...
Ik ben aan het tintelen, ik ben aan het vibreren.
-Dus, ziet hij er anders uit? -Wauw!
Goed gedaan.
Mijn gezicht was precies in vuur en vlam.
Het was elektrische stroom en een stroomstoot
maar het ging doorheen mijn hele lichaam.
Toen ik recht stond, was ik aan het trillen.
Maar het was goed trillen, het was anders.
Ik heb nog nooit zoiets gevoeld in mijn leven.
Allemachtig.
Verdomme.
Dit is waarom ik opsta in de ochtend.
Hierzo.
Ik bedoel, jullie allemaal, want dit is de perfecte plaats voor wat mogelijk is.
Heb je nooit je lichaam zo ver gezien?
Ik dacht dat het heel moeilijk zou zijn om los te laten
omdat ik niet weet wie ik ben zonder ziekte.
Ik voel dat ik geprobeerd heb... Ik probeer...
Je kan het, meisje.
Je probeert niet, je doet het. Groot verschil.
Goed meisje.
Wat zij net zei is de conclusie.
Er zijn zoveel mensen.
Ze weten niet hoe het gaat zijn
hoe het zou zijn gezond te zijn.
Dat is beangstigend.
Dus gaan ze daar niet heen.
Mensen zeggen: "Nou, ik geloof niet."
Maar eigenlijk heeft iedereen een soort van geloof.
Je hebt of een geloof in de mogelijkheid ervan of je gelooft
dat de mogelijkheid niet bestaat.
Op een manier hebben we meer geloof in de kracht van kanker ons te doden
dan we geloof hebben in de kracht van God en de kracht van mirakels.
En de kracht van oneindige mogelijkheden.
De kracht van elke macht los van dat wat we met onze ogen kunnen zien
en onze handen kunnen aanraken
om de macht en de baan van ziektes echt te onderbreken.
Ik had geen idee van wat er aan zat te komen, weet je.
Ik was aan het proberen mezelf voor te bereiden voor elk mogelijk antwoord.
Dianne bracht me naar de afspraak
en de oncoloog zei:
"Nou, je scans kwamen allemaal goed terug."
Geen kanker!
Ik was aan het wenen en het lachen tegelijkertijd
en hij zei: "We moeten je waarschijnlijk misgediagnosticeerd hebben."
Wat?
ja.
Nou, ik denk omdat hij niet dacht dat het zo snel opgelost kon geraken.
Het is een mirakel.
Een mirakel.
Iedereen dacht altijd dat,
ze zeiden dat twee jaar zou duren.
Het zou eerst chemo zijn, dan chemo-bestraling,
dan operatie en dan meer chemo. Dat zou twee jaar duren.
Bij mij was het weg in één ronde.
Zelfs mijn oncoloog, waarvan ik dacht dat hij de beste was die ik kon vinden
die zei: "het is ongelooflijk dat je haar niet is uitgevallen."
"Wat doe je? Je ziet er heel goed uit."
"Je resultaten zijn goed."
En ik zei: "Ik eet tarwegras."
En hij zei: "Oké, maakt niet uit."
Geloof jij niet in reikus?
En hij zei: "Nee, maar als het je beter doet voelen."
Ze gaven me twee verschillende types.
Met de eerste zou mijn haar volledig zijn uitgevallen.
Met de tweede zou het zeker weg zijn.
En het is nooit volledig uitgevallen.
Ik had nog meer dan twee-derde over op het einde.
Jij en al de meisjes, geniet ervan.
Het mooiste was voor mij dat ik gesteund werd door mijn vrienden en familie.
En ik had spirituele therapeuten
die me echt geholpen hebben om het allemaal te verwerken
en van de angst en de oude pijn af te raken
en de wonden ook, en dan
me toegelaten hebben terug te keren een zeer hoge staat van genezing.
Als je merkt dat mensen je komen helpen en vast houden
en je te helpen erdoor te geraken en het voelt als liefde die je overspoelt
dan zijn ze eigenlijk je lichaam aan het helpen genezen.
Omdat zo snel als je dat kan opmerken
zo snel als je gelooft dat mensen je liefde zenden
dan heb je een oxytocine reactie.
Oxytocine reacties zijn geassocieerd met een verhoging in naturalkiller-cellen.
en witte bloedcellen.
De immuunreactie stijgt enorm.
Het is heel belangrijk om te werken met dokters die je als een heel persoon
behandelen en jezelf te omringen met vrienden
die sterkte en hoop in je inspireren
eerder dan je angst vergroten.
Toch is het moeilijk
omdat wanneer ik ziek ben of pijn heb, ik me kwetsbaar voel
en ik wil me gewoon oprollen als een bal en alleen gelaten worden.
Dus hoe breken we los van die neerwaartse spiraal van angst?
Hoe komen we de pijn te boven en krijgen we een positieve mentaliteit?
Wanneer iemand bij de dokter komt
en die krijgt een diagnose van reumatoïde artritis
of MS, kanker, diabetes.
Zodra ze de diagnose horen
is de gemeenschappelijke emotie die ze ervaren of angst of verdriet.
Ze kunnen zo positief denken als ze willen,
ze kunnen zeggen: "Ik kan deze conditie overwinnen."
Maar als ze angst voelen
die gedachte geraakt niet voorbij de hersenstam in het lichaam
omdat het niet op dezelfde lijn staat als de emotionele staat van het lichaam.
Je moet die persoon zijn emotionele staat doen veranderen
en in een fase van dankbaarheid krijgen.
Waarom dankbaarheid? Nou, normaal bedanken we wanneer we wat krijgen.
Maar als je bedankt in een staat van dankbaarheid,
dan gelooft je lichaam dat het wat gaat krijgen
omdat de emotionele handtekening van dankbaarheid aanduidt dat het al gebeurde.
Dus te meer we dat gevoel kunnen voelen
dat onze genezing al gebeurd is
bedanken voor die genezing
wordt dan het startschot voor ons lichaam om zenuwcellen aan te maken,
de connectie te maken, om de breinchemie op gang te krijgen
die de genezing reflecteert.
We hebben dit geavanceerd zenuwstelsel
dat we reguleren met de keuzes die we maken
in ons leven.
Maar wat we denken, voelen en geloven
en specifiek de emoties waarvan we kiezen te reageren
op wat leven naar ons toe gooit.
Je weet dat ik niet
geprobeerd heb de steroïden te nemen. Ik had een kleine uitgroei vorige maand
waarvan ik dacht dat het goed was.
Dan bleef het rustig, maar het ging nooit echt weg.
En dan in het weekend ontplofte het ineens.
Dus heb ik die massieve builen
en ik heb ze over mijn hele borst.
Oh! Oh mijn god.
Dus, dat is...
Dit is bijna het ergste, maar nog niet helemaal.
Dus als er wat in je schuilt,
laten we zeggen het Epstein Barr virus,
of een van die gordelroosvirussen, stress kan die teweeg brengen.
Schimmel ook.
Iemand die je vertrouwen schendt kan het doen starten,
net zoals problemen op werk.
Ontslagen worden van je job kan het teweeg brengen.
Maar het moet iets zien dat het teweeg brengt.
De sleutel ligt in het weten wat de echte oorzaak is,
zodat je kan leven als een normaal persoon
en wanneer zaken fout lopen
je niet neer gaat.
Oké, mijn kleine bloesems veranderen in grote dahlia's.
Ze beginnen samen te groeien en heel groot te worden
en extreem pijnlijk en heet.
Ik krijg het constant warm en dan koude rillingen.
Maar ik heb me er doorheen geslagen.
een paar uur later...
Ze belden onmiddellijk enkele dokters en plaatsten me in isolatie
omdat ze niet wisten of het besmettelijk was.
Viraal, wat gebeurt er, besmettelijk...
Ik kreeg vreselijke pijn in mijn onderbuik
en dit wordt zo pijnlijk en intens.
Ze belden al deze specialisten en deden al die testen
en alles kwam terug alsof er niks aan de hand was.
Bij het buiten gaan gaven ze me een hele hoop steroïden om niet op te staan
omdat ze konden zien dat het niet zou beteren op zichzelf.
En mijn dermatoloog was ongerust over de steroïden te gebruiken
nadat ik ze genomen had om de eerste uitspreiding
weg te krijgen. Dus gaf ze me een voorschrift voor Dapzone
dat een antibioticum is. Ik realiseerde me niet
hoe sterk de antibioticum was totdat ik naar de apotheker ging.
Hij hield me tegen aan de kassa en zei:
"Weet jij hoe zwaar deze dosis van antibiotica is, die je gaat nemen?"
Dus dat is waar ik me bevond.
Moet ik mijn vergif kiezen? Korte pijn met de steroïden
of neem ik dit zware antibioticum voor altijd?
Lange termijn bijeffecten
Door in LA te zijn en naar sommige van de beste specialisten te gaan
en waarschijnlijk een half dozijn tot een dozijn dokters gezien te hebben
kan niemand het uitdokteren.
Ze geven me medicijnen voor al wat ze denken dat het kan zijn
maar ik bedoel, dat is hun proces.
Geneeskunde is heel moeilijk omdat het van alles proberen is
welke methode het best gaat werken.
Denk je dat als alternatieve dokters in verzekering opgenomen werden
je meer zou gaan, of...
Die zouden meer geloofwaardig kunnen zijn?
Absoluut, wanneer ik steroïden gebruik, is het heel gemakkelijk.
Vier euro, ik snap het, ik ben beter.
Als ik toegang had tot die vitaminen van die alternatieve dokters
voor die nominale kost
dan zou ik waarschijnlijk vaker gaan.
Ik geloof in natuurgeneeskundigen en zo
die alles wat alternatief is doen.
Ik weet niet waarom ik mezelf het niet kan blijven zien doen.
Misschien ben ik gewoon emotioneel beperkt
om het te doen of mezelf ervoor te openen
of is het wat anders dat me tegenhoudt
omdat het haalbaar lijkt.
In mijn conditie zou het moeten lukken maar op een manier kan ik het niet.
Eva deed me realiseren hoeveel moed en soms kost
nodig is om jezelf te houden aan een holistisch pad tot genezing.
Als een gemeenschap, worden we geconditioneerd te geloven
dat conventionele dokters het meest weten en dat comfort is de sleutel.
Voor mij, echter, is het ofwel nu betalen of later betalen.
En ik vrees voor de langetermijneffecten van de steroïden op Eva's lichaam.
Maar ik begrijp haar worsteling echt.
Dus alles wat ik kan doen is haar te steunen op eender welke manier
en bidden dat ze snel een antwoord vindt.
Het is rond je derde verjaardag van kankervrij te zijn.
Wat angst steek de kop op rond deze tijd van het jaar.
-Omdat je zoveel verhalen hebt gehoord. -Oh, zo veel.
Toen ik terug naar werk ging
iedereen zei: "Oh, goed je terug te hebben."
En dan zeiden ze: "Mijn ... had kanker." En dan:
"Oh, ze waren goed, ze deden de chemo"
"en dan hadden ze geen kanker voor twee jaar."
Dan twee en een half jaar later waren ze bedekt in kanker
en stierven ze een paar maanden later.
Zo veel van die verhalen.
Ik heb deze PET-scan echt gevreesd.
En ik vind die bestraling ook echt maar niks maar je moet het doen.
OPGEPAST RADIATIEGEBIED
Ik had eigenlijk heel wat pijn die zich manifesteerde in mijn lichaam.
Je kunt niet zeggen of het van de bestralingsschade komt
of wat er aan de hand is, maar...
Ik kwam tot de conclusie waar ik zeker ik dacht dat het terug ging komen.
Wat zeer duidelijk is voor mij
is dat mijn lichaam gezond wil zijn,
onze lichamen willen gezond zijn
maar her zit in het hoofd, dat is de angst en zo
die wil...
Het is zoals een raket, je loopt op jezelf
en hoe geraak je daar van af?
Elizabeth haar PET-scan resultaten waren negatief.
Na drie jaar blijft ze kankervrij.
Wat is je boodschap die je hebt meegenomen die je met anderen wil delen?
Nou, ik zou zeggen dat het krachtigste moment,
wanneer ik de grootste openbaring had,
was tegen het einde van de chemo-bestraling.
Ik was heel zwak
en ik zei tegen mijn broer dat ik gewoon naar het strand wou
en dat ik in de zon wou zijn.
Hij droeg me, en legde me in het gras.
En toen ging hij verder naar het strand
en ik lag daar naar iedereen te kijken.
Ik keek naar mensen op rolschaatsen en fietsen,
al wandelend met elkaar aan het lachen
en ik wenste dat ik tegen ieder van hen gezegd had kunnen hebben
"Je hebt zoveel geluk."
Het kwam in me op dat dit leven zo mooi of verschrikkelijk is als jij het maakt.
En we hebben zoveel schoonheid en mogelijkheden rondom ons.
Ik wil dat jullie allemaal weten wat een ongelooflijk geschenk het is
om in leven te zijn.
Focus op leven.
Focus op dat wat je vreugde schenkt.
Focus op liefde.
Focus op je dierbaren.
En spendeer elke dag met dingen te doen die je goed doen voelen.
Wat ik mensen meestal zeg die te horen kregen dat ze in remissie zijn is:
"Denk na over het woord remissie, als wat het eigenlijk betekent:
'Herinner mijn missie'.
Zo nu is het tijd voor jou om je missie te herinneren.
Ziektes kunnen complex zijn, pijnlijk en beangstigend.
Ik beweer niet alle antwoorden te hebben.
Maar op deze reis heb ik geleerd dat het menselijk lichaam
capabel is tot miraculeuze zaken.
Het is een intelligent systeem
dat diep verbonden is met onze geesten en de wereld rondom ons.
Het is briljant ontworpen om zichzelf te reguleren en genezen.
Door onze omgeving te ontgiften,
de lucht die we inademen, de voeding die we eten,
het water dart we drinken en de producten die we gebruiken,
steunen we het geneesproces.
En als we verder gaan dan het fysische
en onze innerlijke omgeving, gedachten, geloof en emoties verbeteren
dan kunnen we onze levens veranderen en helpen op krachtige manieren.
Het heeft allemaal betrekking tot geloven.
Of het nu geloof in God is, geloof in geneeskunde,
geloof in de capaciteit van ons lichaam tot genezen
of een combinatie van alle drie.
Als we het geloven, kunnen we het bereiken.
We leven in een wereld van oneindige mogelijkheden.
Kies en focus op een mogelijkheid die jij wil.
Wordt niet meegezogen in een angst voor wat je niet wil.
We hebben de kracht om te genezen.
Als ik mensen kon doen realiseren hoe waardevol ze zijn.
Ze zijn een expressie van leven.
Er is geen andere jij daarbuiten.
Er is er één in acht miljard, dat is vrij speciaal.
Maar ik garandeer je,
de meeste mensen geven zichzelf dat soort liefde en zorg niet.
Dat zou een geweldige voorloper zijn tot genezing.
Des te beter we onszelf kennen, des te beter we uitgerust zijn
om onze lichamen te genezen,
onze emoties te genezen.
Om de innerlijke ervaring te genezen die ons toelaat
zo diep mogelijk lief te hebben in de buitenwereld.
Leer meer over de geest-lichaam connectie
omdat je geest een enorm krachtig effect en impact kan uitoefenen
op je lichaam.
Vierentwintig uur per dag, 365 dagen per jaar.
Elke dag ontmoet ik iemand die het lot verslaat
en kanker fase vier wist om te doen draaien.
Genezing kan echt op elk moment plaats vinden.
Zelfs als je dichtbij de dood staat.
En uiteindelijk, overstijg je angst voor de dood
omdat de dood gebeurt voor de ervaring en niet voor jou.
Het is mijn verwachting dat dit boeiender en boeiender gaat worden
voor meer en meer mensen. Als we allemaal samen groeien
naar een nieuw soort van geneeskunde.
meer dan dat je dit in een boek leest
of in een documentaire ziet,
zet het om in actie.
Val en kruip recht, val en kruip terug recht.
Reik uit naar anderen. Vraag naar hun verhalen.
Geef nooit op.
Je lichaam houdt van je. Het houdt onvoorwaardelijk van je
en het stelt je niet teleur.
Heb geduld en compassie. Neem het dag bij dag.
Je gaat er geraken. Het maakt niet uit hoe lang je ziek bent geweest,
je kan genezen. Herinner jezelf daaraan, en vergeet het nooit.
Ik zeg het,
wetende dat vanaf dit moment alles gaat samen werken
voor onze individueel en collectief goed
en dat we ons huis nu eisen.
We eisen nu onze gezondheid.
We eisen onze vitaliteit en kracht,
en de kracht tot verjonging en regeneratie nu.
Iets wonderlijk is aan het gebeuren.
En wij? We laten het gebeuren.
Nu en voor altijd, en zo is het.